The Issue Of The Aegean Islands In The Lausanne Conference: An Assessment From The Perspectıves Of Dıplomatıc Negotıatıon, Security And Internatıonal Law
4. Uluslararası Gaziantep Bilimsel Araştırmalar Kongresi, Gaziantep, Turkey, 30 - 31 August 2025, pp.525-532, (Full Text)
- Publication Type: Conference Paper / Full Text
- City: Gaziantep
- Country: Turkey
- Page Numbers: pp.525-532
- Open Archive Collection: AVESIS Open Access Collection
- Ankara Yıldırım Beyazıt University Affiliated: Yes
Abstract
The Lausanne Conference
(1922–1923) was a critical diplomatic process that not only formalized Turkey's
independence and sovereignty in the international arena but also determined the
status of the Aegean Islands. This study aims to evaluate the treatment of the
Aegean Islands issue in the Treaty of Lausanne from the perspectives of
diplomatic negotiations, security concerns, and international law. During the
conference, the future of the Aegean Islands was a major point of contention,
particularly between Turkey and Greece. Strategic importance, military security
concerns, and demographic factors played decisive roles in the negotiations.
Under the Treaty of Lausanne, the Eastern Aegean Islands (Lesbos, Chios, Samos,
and Ikaria) were ceded to Greece but with the condition of demilitarization.
Additionally, the status of islands remaining under Turkish sovereignty
(Gökçeada and Bozcaada) and those transferred to Italy (the Dodecanese) was
also established. This study examines how the decisions taken at Lausanne
continue to influence contemporary Aegean disputes within the framework of
international law. In particular, Greece’s militarization of the islands and
its efforts to expand territorial waters contradict the provisions of Lausanne
and escalate regional tensions. Moreover, differing interpretations of the
treaty play a significant role in ongoing diplomatic disputes between Turkey
and Greece. In conclusion, the decisions regarding the Aegean Islands in the
Treaty of Lausanne remain relevant both historically and legally. This study adopts
a multidimensional approach to the issue, offering insights into regional
stability and international law.
Lozan Konferansı
(1922-1923), Türkiye’nin bağımsızlığını ve egemenliğini uluslararası alanda
tescil eden, aynı zamanda Ege Adaları’nın statüsünü belirleyen kritik bir diplomatik
süreçtir. Bu çalışma, Lozan Antlaşması’nda Ege Adaları meselesinin nasıl ele
alındığını diplomatik müzakereler, güvenlik kaygıları ve uluslararası hukuk
perspektifleri üzerinden değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Konferansta, Ege
Adaları’nın geleceği özellikle Türkiye ile Yunanistan arasında yoğun
tartışmalara konu olmuştur. Adaların stratejik önemi, askeri güvenlik
endişeleri ve nüfus yapısı gibi faktörler müzakerelerde belirleyici rol
oynamıştır. Lozan Antlaşması’yla, Doğu Ege Adaları (Midilli, Sakız, Sisam ve
Nikarya) Yunanistan’a bırakılmış, ancak silahsızlandırılması koşulu
getirilmiştir. Bunun yanında, Türkiye’nin egemenliği altında kalan adalar
(Gökçeada ve Bozcaada) ile İtalya’ya devredilen Oniki Adalar’ın statüsü de
belirlenmiştir. Çalışmada, Lozan’da alınan kararların günümüzdeki Ege
anlaşmazlıklarına etkisi uluslararası hukuk bağlamında incelenmektedir.
Özellikle Yunanistan’ın adaları silahlandırması ve kara suları genişletme
çabaları, Lozan hükümleriyle çelişmekte ve bölgesel gerginliği artırmaktadır.
Ayrıca, antlaşmanın yorumlanmasına dair farklı yaklaşımlar, Türkiye ile
Yunanistan arasındaki diplomatik gerilimlerde önemli bir rol oynamaktadır.
Sonuç olarak, Lozan Konferansı’nda Ege Adaları’na ilişkin alınan kararlar, hem
tarihsel hem de hukuki açıdan güncelliğini korumaktadır. Bu çalışma, söz konusu
meseleyi çok boyutlu bir bakış açısıyla ele alarak, bölgesel istikrar ve
uluslararası hukuk açısından öneriler sunmayı hedeflemektedir.