Research Information System
3. Uluslararası Politik, Ekonomik ve Sosyal Araştırmalar Kongresi, Ankara, Turkey, 9 - 11 November 2017, pp.71, (Summary Text)
Rural-urban migration, which started in 1950s in Turkey, brought serious problems in the following years. Two of the most fundamental reasons for the rural-urban migration can be generalized as inadequacy of economic and social conditions. When we get to the details of these reasons, income failure, excess of production costs, lack of job opportunities, inadequacy of education and health services, inconvenient transportation infrastructure, natural disasters, regional domestic disturbances and some family issues such as, traditions and unwritten laws are coming out. This poses major problems in the agricultural sector, which is the main source of livelihood especially in rural areas.
The agricultural sector has not yet fully completed the mechanization phase for a developing country like Turkey. For this reason, it continues to be one of the sectors most in need of labor supply. However, especially in recent years, because of the income earned by the workers in the agricultural sector is extremely low, and the education level of the young population living here has increased, it is observed that people who work in this area, migrate from rural areas to urban areas, and they try to find jobs in different sectors. In 1935, 76.5% of the total population of Turkey lived in the villages and rural areas and this rate decreased to 68.1% in 1960, 56.1% in 1980, and 22.7% in 2012. This leads to the consequences of decreasing agricultural production, the labor supply that decreases in agricultural sector but increases in other sectors and naturally rising unemployment. In this study, the problems that caused by rural-urban migration in both rural areas and the agriculture sector in general will be discussed.
Türkiye’de 1950’li yıllarda başlayan köyden kente göç, daha sonraki yıllarda da ciddi sorunları beraberinde getirmiştir. Köyden kente göçün en temel iki sebebi ekonomik ve sosyal şartlardaki elverişsizlikler olarak genellenebilir. Bu sebeplerin detaylarına indiğimizde ise, gelir yetersizliği, üretim maliyetlerinin fazlalığı, iş seçeneklerinin azlığı, eğitim ve sağlık hizmetlerinin yetersizliği, ulaşımın zorluğu, doğal afetler, bölgesel iç
karışıklıklar ve töre-adet gibi ailevi sorunların meydana getirdiği nedenler karşımıza çıkmaktadır. Bu da özellikle kırsal alandaki başlıca geçim kaynağı olan tarım sektöründe büyük sorunlar ortaya çıkarmaktadır.
Tarım sektörü Türkiye gibi gelişmekte olan bir ülke için hala tam anlamıyla makineleşme aşamasını tamamlayamamıştır. Bu nedenle emek arzına en çok ihtiyaç duyulan sektörlerden birisi olmaya devam etmektedir. Ancak özellikle son yıllarda tarım sektöründe çalışanların bu sektörden elde ettikleri gelirin son derece düşük olması, burada yaşayan genç nüfusun eğitim seviyesinin artması vb. sebeplerle, bu alanda çalışan insanların kırsal alanlardan kentsel alanlara göç ederek farklı sektörlerde iş bulma çabasına girdikleri gözlemlenmektedir. 1935'te Türkiye’nin toplam nüfusunun yüzde 76.5'i köylerde ve kırsal bölgelerde yaşarken bu oran 1960 yılında yüzde 68.1'e, 1980'de yüzde 56.1'e, 2012 yılında ise yüzde 22.7'ye düşmüştür. Bu durum, boşalan köyler, azalan tarımsal üretim, tarımda azalan ancak diğer sektörlerde artan emek arzı ve doğal olarak artan işsizlik sonuçlarını doğurmaktadır. Bu çalışmada, köyden kente yapılmakta olan göçün hem kırsal alanda hem de genel olarak tarım sektöründe ortaya çıkardığı sorunlardan bahsedilecektir.