Menopoz Dönemindeki Diyabetik Kadınlarda Yaşanılan Semptomların Yaşam Kalitesi Parametreleri Üzerindeki Etkisinin İncelenmesi (Prospektif Tek Grup Çalışma)

Koç A., Çakmak B., Genç B.

Türkiye Diyabet ve Obezite Dergisi, cilt.5, sa.2, ss.137-145, 2021 (TRDizin)

  • Yayın Türü: Makale / Tam Makale
  • Cilt numarası: 5 Sayı: 2
  • Basım Tarihi: 2021
  • Doi Numarası: 10.25048/tudod.861243
  • Dergi Adı: Türkiye Diyabet ve Obezite Dergisi
  • Derginin Tarandığı İndeksler: TR DİZİN (ULAKBİM)
  • Sayfa Sayıları: ss.137-145
  • Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Adresli: Evet

Özet

Amaç: Bu araştırma, menopoza giren diyabetli kadınların deneyimledikleri ortak semptomların yaşam kalitesi parametreleri üzerindeki etkisini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Gereç ve Yöntemler: Prospektif tek grup çalışma olarak gerçekleştirilen araştırmanın örneklemini diyabet tanısı almış, klimakterik dönemde olan 50-70 yaş aralığında olan 106 kadın hasta oluşturmuştur. Verilerin toplanmasında, ‘Demografik anket formu’, ‘Diyabet geçmiş öykü formu’ ve ‘UTİAN yaşam kalitesi Ölçeği’ kullanılmıştır. Verilerin analizinde ise tanımlayıcı istatistikler hesaplanmış, değişkenler arasındaki anlamlılıkların belirlenmesinde t testi, ANOVA Mann Whitney U ve Kruskal Wallis testinin analizleri gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Klimakterik dönemde olan diyabetli kadınların %52,8’i 45-60, %43,4’ü 60 yaş üstü olup büyük bölümünün (%70,8) ilkokul ve altı eğitim aldığı belirlenmiştir. Hastaların diyabet tanı süreleri (%71,1) 6-20 yıl arasında değişmektedir. Çalışmaya katılan kadınların %45,3’ünün diyabet hastalığına ilişkin komplikasyonlardan en az birini yaşadıkları belirlenmiştir. Kadınlar arasında bekâr olan, eğitim düzeyi yüksek, disparoni ve inkontinans yaşamayanlar ve diyabet tedavisi olarak Oral Antidiyabetik kullananların yaşam kaliteleri diğer kadınlardan anlamlı olarak daha yüksektir bulunmuştur. (p<0,05). Hastaların yaşadıkları semptom sayılarının toplamının ölçek toplam ve alt boyut puanları ile diyabet tanı süresi, HgA1c değerleri, açlık ve tokluk kan glukoz değerleri arasında anlamlı ilişki bulunamamıştır (p>0,05). Sonuç: Araştırmamız ile eğitim durumu, medeni durum, disparoni, diyabet tedavisi tipi ve diyabet komplikasyonlarının varlığının, hastaların yaşam kalitesini etkilediği belirlenmiştir. Klimakterik dönemdeki diyabetik hastanın gereksinimlerinin ve problemlerinin doğru tanımlanarak yaşam kalitelerinin yükseltilmesinde eğitim, danışmanlık, takip gibi etkili hemşirelik yaklaşımlarının kullanılmasının gerekli olduğu önerilmektedir.