Contextual Use of Proverbs in Modern Algerian Novels and Contribution to Content


Creative Commons License

Karasu K.

FSMVÜ II. Uluslararası Arap Dili ve Edebiyatı Araştırmaları Kongresi, İstanbul, Turkey, 5 - 07 May 2023

  • Publication Type: Conference Paper / Unpublished
  • City: İstanbul
  • Country: Turkey
  • Ankara Yıldırım Beyazıt University Affiliated: Yes

Abstract

Proverbs are concise sayings that explicitly or implicitly reflect the accumulation of a society's cultural basin. In Algeria, as in almost every culture, proverbs form an inseparable part of an oral heritage passed down through generations. In daily conversations, it is usual to use proverbs with condensed meanings to make an emotion felt, increase the impact of a word, and better explain a phenomenon or understanding. Although the use of proverbs in modern society is about to disappear, they continue to find a place for themselves in philosophical, especially literary works.  The importance of this study comes from the fact that the cultural heritage of Algeria, which has a deep-rooted place in the Arab world, has remained in the shadow of French colonialism and has not received sufficient attention. Research on proverbs, which carry a trace from each community that impacts Algeria's centuries-old heritage is limited. The most notable works in this direction are Muhammad bin Seneb’s Proverbes Arabes de L’Algérie et du Maghreb (1905) and Kadda Boutarene’s Proverbes et Dictons Populaires Algériens (2002), Rābah Haddūsī’s Mawsū‘at al-Amsāli al-Jazā’iriyya (2015), Abdulmālik Murtād’s al-Amsālu al-Sha‘biyat al-Jazā’iriyya (1982), and Abdulhamīd bin Heddūka’s Emsāl al-Jazā'iriyya (2007). In this context, the study aims to examine the use of proverbs in Algerian novels, which constitute one of the most notable elements of cultural and linguistic treasure, better understand Algeria culturally and sociologically. Because it is a means of expressing many things about society and history in a literary style, novels have been the chief means of expression for writers, especially in newly independent countries like Algeria. This utilisation is also an aspect of the theory of intertextuality, which argues that what constitutes a text is the unity of different text fragments. In this respect, the study focuses on the purpose, context and contribution to the text of the proverbs identified through the textual analysis of the novels written after Algerian independence. This research analysed the proverbs extracted from the novels of Abdelhamid Benhedouga, al-Taher Wattar, Waciny Laredj, Muhammad Miflah and Muhammad Sari. As a result of this study, it has been observed that Algerian novelists use proverbs to enrich the content and expressive power and contribute to the revival of the Arabic language and culture, which had been significantly weakened during the French colonial period.

Keywords: Algeria, Proverbs, Novel, Culture, Language

Atasözleri açık ya da örtük olarak bir toplumun kültür havzasının birikimini yansıtan özlü sözlerdir. Neredeyse her kültürde olduğu gibi, Cezayir’de de atasözleri nesiller boyunca aktarılan sözlü mirasın ayrılmaz bir parçasını oluşturmaktadır. Günlük konuşmalarda bir duyguyu hissettirmek, bir sözün tesirini artırmak, bir olguyu ya da anlayışı daha iyi açıklamak için yoğunlaştırılmış anlamlara sahip atasözlerini kullanmak olağan bir durumdur. Her ne kadar modern toplum hayatında atasözlerinin kullanımı yok olmaya yüz tutsa da felsefî, özellikle edebî eserlerde kendilerine yer bulmaya devam etmektedir. Bu çalışmanın önemi, Arap dünyasında köklü bir yere sahip olan Cezayir’in kültürel mirasının Fransız sömürgeciliğinin gölgesinde kalması ve yeterli ilgiyi görememiş olmasından gelmektedir. Öyle ki Cezayir’in asırlara dayanan mirası üzerinde etkisi olan her topluluktan bir iz taşıyan atasözlerine dair yapılan araştırma oldukça sınırlıdır. Bu yönde en dikkat çeken çalışmaların başında Muhammed bin Şeneb’in Proverbes Arabes de L’Algérie et du Maghreb (1905), Kadda Boutarene’nin Proverbes et Dictons Populaires Algériens (2002), Râbah Haddûsî’nin Mevsû‘atu’l-Emsâli’l-Ceza’iriyye (2015), Abdulmâlik Murtâd’ın el-Emsâlu’ş-Şa‘biyyeti’l-Cezâ’iriyye (1982) ve Abdulhamîd bin Heddûka’nın Emsâl Cezâ’iriyye (2007) adlı eseri gelmektedir. Bu bağlamda, çalışmanın amacı, Cezayir’i kültürel ve sosyolojik olarak daha iyi anlamak için kültür ve dil hazinesinin en önemli unsurlarından birini oluşturan atasözlerinin Cezayir romanlarındaki kullanımını incelemektedir.   Topluma ve tarihe dair pek çok şeyi edebî bir üslupla ifade etme aracı olduğu için romanlar, özellikle Cezayir gibi bağımsızlığını yeni kazanmış ülkelerde yazarların başlıca anlatım aracı olmuştur. Dolayısıyla yazarlar, anlatılarında iletmek istedikleri mesajlara ve değindiklere temalara özgünlük ve derinlik katmak için atasözlerinin kültürel değerleri taşımasının, inançları ve yaşantıları yansıtmasının etki gücünden sıklıkla yararlanmıştır. Bu yararlanma, aynı zamanda, bir metni ortaya çıkaran şeyin farklı metin parçalarının oluşturduğu bütünlük olduğunu öne süren metinlerarasılık kuramının bir yönünü taşımaktadır. Bu bakımdan çalışma, Cezayir’in bağımsızlığından sonra yazılan romanların metin analizi yöntemiyle ele alınmasıyla tespit edilen atasözlerinin örneklem romanlarındaki kullanım amacına, bağlamına ve metne katkısına odaklanmaktadır. Araştırma’da Abdulhamîd bin Heddûka, et-Tâhir Vattâr, Vâsînî el-A’rac, Muhammed Miflâh ve Muhammed Sârî’nin romanlarından çıkarılan atasözleri incelenmiştir. Bu çalışma sonucunda, Cezayirli roman yazarlarının eserlerinde hem içeriğin ve ifade gücünün zenginleşmesi hem de Fransız sömürgesi döneminde oldukça zayıflatılmış olan Arap dilinin ve kültürünün yeniden canlanmasına katkı sağlamak amacıyla atasözlerinden yararlandıkları görülmüştür.

Anahtar kelimeler: Cezayir, Atasözleri, Roman, Kültür, Dil